موضع قذافی و مخمصه ای که ایران در آن گرفتاراست
از نخستین روزهای شکل گیری جمهوری اسلامی یکی از شاخص های دوست یابی ایران در سطح جهانی،نوع موضعگیری کشورها در برابر آمریکا بوده است.هر کشوری که عیار ضدیتش با آمریکا بیشتر بود دوست نزدیکتری تلقی می شود و هرچه رابطه کشوری با آمریکا نزدیکتر باشد بدگمانی جمهوری اسلامی هم به آن کشور بیشتر است.تنها استثنا اتحاد شوروی بود که جمهوری اسلامی ازبیم شبهه نزدیک شدن به کمونیست های ملحد در موضعگیری های لفظی با احتیاط عمل می کرد.زمانی یکی از رژیم های دوست و برگزیده جمهوری اسلامی رژیم معمر قذافی رهبر غیر عادی لیبی بود.در دهه 1980 که رژیم قذافی ضد آمریکایی بود ایران با آن دوستی می کرد و این دوستی چنان برایش مهم بود که حتی از کنار ماجرای ناپدید شدن امام موسی صدر در لیبی با سکوت یا انتقادهای ملایم و بی اثر عبور می کرد.حالا چند سالی است قذافی با حفظ همه ویژگی های عجیب و غریبش به غرب و آمریکایی ها نزدیک شده و بی محابا علیه جمهوری اسلامی سخن می گویدقذافی دیروز(سه شنبه 15 مرداد)از جمهوری اسلامی خواست "تلاش بیهوده" برای دستیابی به تکنولوژی هسته ای را کنار بگذارد و راه ورود به جامعه جهانی را بپیماید.حالا جمهوری اسلامی می ماند و نصیحت های قذافی و گذشته ای که صرف این مرد کرده است.من نمی دانم دولتمردان اساسا قذافی را خورندپاسخگویی تشخیص خواهند داد یا نه.اماروشن است که هر پاسخی به رهبر غیر عادی لیبی تبعات ویرانگر دارد.جمهوری اسلامی اگر قذافی را بابت این کار محکوم کند ناچار است به این پرسش هم پاسخ دهد که مگر قذافی تغییر ماهیت داده که دولت ایران دیگر او را دوست و متحد نمی داند؟ پاسخ این پرسش قطعا منفی است.قذافی همین هفته پیش کل روابط لیبی را با سوئیس به هم ریخت آن هم با این توجیه که در سوئیس به پسرش بی احترامی شده است.اگر هم ایران بخواهد پاسخ قذافی را ندهد هم چوب را خورده و هم پیاز را.زیرا هزینه همپیمانی با رهبر غیرعادی لیبی را در گذشته پرداخته و حالا هم باید حرف های نامربوط او را تحمل کند و دندان روی جگر بگذارد.این مخمصه ای که اکنون دولت ایران در آن گرفتار شده محصول فقدان نظریه ای ایجابی و مشخص در حوزه سیاست خارجی و محصور کردن این امر مهم در اصل آمریکا دوستی یا آمریکا ستیزی کشورهای دیگر است.
+ نوشته شده در چهارشنبه 16 مرداد1387ساعت 4:45 بعد از ظهر توسط محمود صدری
|
